Z serii - Wrażenia Czysto Subiektywne - Sherlock (BBC) - His Last Vow

(Wpis zawiera liczne spoilery!) 

Po serii narzekań, jakie sprowokowały odcinki poprzednie, nadszedł czas by twórcy wylali miód na wciąż gorejące rany. Tym razem nie za pomocą lizusostwa, w formie przypadkowych scen wyciągniętych z fanficów, ale smacznym kawałkiem treści. Konstruktywne pisanie o czymś, co wciąż wzburza we mnie emocje jest naprawdę niełatwym zadaniem, zwłaszcza, gdy są to odczucia prawie (tak, będę się czepiać!) wyłącznie pozytywne.

Przede wszystkim, w odróżnieniu od odcinków poprzednich, ten był spójny, nie przypominał chaotycznego zlepka różnego rodzaju scen. Steven Moffat, który jest autorem scenariusza, tym razem przedstawił obraz przemyślany i w pełni rozplanowany na dziewięćdziesiąt minut odcinka. O ile "The Empty Hearse" i "The Sign of Three" można było zarzucić niedopracowanie i zapychanie dziur w scenariuszu fanservice, "His Last Vow" oferuje porządny wątek sensacyjno-detektywistyczny, nieprzewidywalne zwroty akcji, przekonywującą postać "głównego złego" oraz umiarkowaną dawkę humoru - jak w starym, dobrym stylu rozpoznawalnym z sezonów poprzednich. Można by zawołać - nareszcie!

Skoro wspomniałam o scenach humorystycznych - spróbujmy i tym razem poczytać z mimiki Johna Watsona, który właśnie dowiedział się, że Sherlock Holmes ma dziewczynę. Ba, nawet spędził z nią noc i nie szczędzi czułości!

 
 (Zaniemówienie spowodowane ogromnym zdziwieniem)

 

 "Nadal nie wierzę w to, co me oczy widzą" (próbuje sobie wszystko w głowie poukładać)

 "Ale jaja!" (czyli prawie uwierzył)

 "Ale jak to?" (coś mu się jednak nie zgadza)

"Czy to możliwe, że Sherock kocha tę dziewoję?" (nadchodzi sceptycyzm)

 "Are you fucking kidding me?" (pełen sceptycyzm)

 "Co więcej - to chyba kpina!" (sceptycyzm i zalążki oburzenia)

 "Przepraszam, że jak? Że Sherlock się całuje?" (głębokie oburzenie)

 "Nie wierzę!" (głębokie oburzenie w ciągu dalszym)

 Jakiś pomysł na zatytułowanie tego ujęcia?

Zabawnie i z klasą, zwłaszcza, że nie zaznajomionym z opowiadaniami A. C. Doyle widz, mógł podzielać zaskoczenie Johna. 

  Jednak koronę i berło wręczam scenie, w której Sherlock Holmes... umiera. Ale tylko na chwilę. Wyobraźcie sobie scenę, w której ktoś zostaje postrzelony w klatkę piersiową. Co się dzieje dalej? Człowiek upada, ktoś przybywa na miejsce, wzywa karetkę. Potem ofiara jedzie do szpitala i umiera, lub nie. Nie w tym serialu.

Tutaj Sherlock, w trakcie upadku, jak i leżąc na sali operacyjnej odbywa wycieczkę do swojej podświadomości, stacza z samym sobą walkę, by móc przeżyć postrzał. Widz, przez chwilę, ma wgląd w psychikę wielkiego detektywa, gdzie (między innymi) spotyka on nikogo innego, a swojego (byłego?) arcy-wroga - Moriarty'ego. Moim zdaniem, jest to najlepsza scena nie tylko tego epizodu, ale i całej trzeciej serii. Pełen popis wyobraźni autora scenariusza oraz talentu aktorów. 

  Uf, i na tym skończę dawkę cukru, czas na trochę goryczki! Zacznijmy od postaci Mary. Ręka w górę - kto NIE domyślał się, że pani Watson ma coś na sumieniu? Twórcy serialu powinni być świadomi, że co dociekliwsi fani "Sherlocka" badają każdy szczegół pojawiający się w serialu, łącznie z przypisami, jakie towarzyszom obserwacjom Sherlocka. Poza tym, Mary była zbyt sympatyczna, a Sherlock ZA szybko ją polubił, co, osobiście, wzbudziło moje powątpiewanie (mina Watsona numer pięć). Jednak to, jak wątek zostanie potraktowany dalej wciąż było niewiadomą, za co należy się lekkie pogłaskanie Moffata po głowicy (chociaż nie ukrywam, że wolałabym, by Mary była postacią poboczną). Ponad to, dzięki postaci Mary, widz mógł zagłębić się w psychikę Johna Watsona, co również postrzegam jako nie aż tak banalne rozwiązanie (najwyżej przekombinowanie, w końcu wszyscy wiedzą kim jest Sherlock, a o uzależnieniu od adrenaliny i niebezpieczeństwa Johna już było).

 Yes, we did, BUT...!

Rozumiem, że Moriarty jest ciekawą, lubianą i popularną postacią, sama również należę do grona jego sympatyków, ale wskrzeszenie go doprowadzi do powrotu na dach szpitala Bartholomew - po raz kolejny. Ile można ciągnąć ten sam wątek? Nie wiem, jak wy, ale ja ostrzyłam zęby na coś nowego i wnoszę o nie odgrzewanie kotletów przez panów Moffata i Gatissa.

Pośród wielu innych opcji, istnieje również taka, że twarz arcy-wroga Sherlocka Holmesa na szklanych ekranach to zwykła prowokacja - czy to ze strony wroga, czy ze strony Sherlocka (dlaczego? W końcu nie chciał wylatywać z kraju, a kto inny poradziłby sobie z Moriartym, jak nie on sam?), i, szczerze mówiąc, na to właśnie liczę, dla dobra serialu. A poprzez "dobro" mam na myśli poziom, zarówno pod względem treści, jak i wykonania, który seriom BBC, "Sherlock", udało się utrzymać (ze zgrzytami, ale wciąż!).

Jak wypada sezon trzeci, jako jedna całość, w porównaniu do sezonu pierwszego i drugiego? Dość blado, ale nie szaro i buro, bo, dzięki poczuciu humoru dość kolorowo i z nadzieją na lepsze jutro (odcinek trzeci!).

Co przyniesie sezon czwarty? Znając życie (i twórców serialu), na sezon czwarty znów będzie nam dane czekać kolejne siedemset trzydzieści dni (w przybliżeniu), więc odstawiam emocje na bok i wyłączam myślenie. Mogę mieć tylko nadzieję, że autorom nie zabraknie pasji, wyobraźni (wykorzystali już niebezpieczną ilość wątków zaczerpniętych z opowiadań Doyle) ani czasu (wydaje mi się, że przy realizacji sezonu trzeciego razem tak było), by stworzyć coś autentycznego, emocjonującego i godnego uwagi!

Tymczasem zapraszam do przeczytania notki na temat tego, czy serialowy Sherlock Holmes jest socjopatą (coming soon...).

Post scriptum: odnośnie postaci Magnussona - osobiście uważam, że pojawienie się go tylko na chwilę było pozbawione sensu i właściwie również można to określić, jako "zapychacz". Powinien zjawić się znacznie wcześniej i o wiele więcej zła wyrządzić, skoro był określany jako niezwykle niebezpieczna postać, a Sherlock był tak podniecony spotkaniem z nim. Panowie twórcy również narobili nam smaku - już od odcinka pierwszego. Tymczasem Magnusson ukazuje się na dłużej, mniej-więcej w połowie epizodu, sika do kominka, a potem zostaje zabity i nikt już o nim nie pamięta, bo "powraca" Moriarty. Chmm...